Niby siedzę i siedzę, nawlekam i wszywam te koraliki często do późnych godzin nocnych i co? Efektów ani widu ani słychu! Na nadgarstku od miesięcy jedna i ta sama bransoletka, nie mówiąc już o kolczykach, nie pamiętam kiedy sobie jakieś zrobiłam. Na blogu? Cisza i zaćmienie, zero. A jak strasznie jestem później zdziwiona, że ja sama sobie tutaj frekwencję odwiedzin podnoszę! Oprócz kilku osób,które trafiają tu przez przypadek i oczywiście garstki tych zaszczutych i przymuszonych pod groźbą chłosty. Niewiele jednak nas, nawet w kupie.
Co będzie, gdy przestaną działać groźby? ;)
Już wcześniej się zarzekałam, że zabieram się do roboty. Na szczęście dla mnie samej, że rzeczywiście tak się stało. Poświęcam masę czasu na swoją pasję. Jak już tu jestem to się wytłumaczę, że działam - działam ostro i intensywnie. W pewnej zorganizowanej akcji i to było ostatnio moim priorytetem. Dla siebie trochę mniej,ale jednak. Ogarniałam nowe techniki co też spowolniło produkcję, ale nauka to zawsze jeden krok do przodu.
Moją zmorą są zdjęcia... Na samą myśl, że nie wyjdzie mi tak,jakbym tego chciała strasznie się zniechęcam. I odkładam... Jakby nie mogło dotrzeć do mnie, że nie zrobi się samo.
Zastanawiam się, jak inne rękodzielniczki,radzą sobie z nadmiarem pomysłów? Czy tak jak ja zaczynają po kilka/-naście projektów na raz (czasami mam wrażenie, że moje roztrzepanie sięga zenitu) i robią po trochę, czy skrupulatnie i ze spokojem od początku do końca zajmują się jednym?
Gorzkie żale wyśpiewane, to zabieram się do pracy. Teraz obiecuję opublikować kilka prac. Sobie samej, ale i tym przymuszonym. I żeby też inni mieli po co tu zaglądać.
Plan nr 1 na najbliższe dni? Słodka, landrynkowa bransoletka dla mojej mini solenizantki. Jak się uda, to będzie komplet:)
Ouuuu jeeee
